کیی

کیی. [ ک َ / ک ِ ] ( حامص ) پادشاهی. ( ناظم الاطباء ). پادشاهی. شاهی: کلاه کیی. ( فرهنگ فارسی معین ):
دریغ آن کیی فر و آن چهر و برز
دریغ آن بلند اختر و دست و گرز.فردوسی.که چون کودک او به مردی رسد
که دیهیم و تخت کیی را سزد.فردوسی.دریغ آن کمربند و آن گردگاه
دریغ آن کیی برز و بالای شاه.فردوسی.نهادی کلاه کیی بر سرش
بسودی به شادی دو رخ بر برش.فردوسی.رجوع به کی [ک َ / ک ِ] شود.
کیی. [ ک َ / ک ِ ] ( حامص ) مقرون به زمان بودن: لیکن فرق میان اسم و کلمه که اسم دلیل بود بر معنی دلیل نبود بر کیی آن معنی، چنانکه گویی مردم و دوستی. و اما کلمه دلیل بود بر معنی و کیی آن معنی چنانک گویی «بزد» که دلیل بود بر زدن و بر آنکه اندر زمان گذشته بود. ( دانشنامه علائی چ احمد خراسانی ص 17 ). || متی ( یکی از اقسام عرض در منطق ): و یکی کیی که به تازی متی خوانند. ( دانشنامه علائی چ احمد خراسانی ص 85 ).
کیی. [ ک ِ ] ( حامص ) که بودن. هویت. ( فرهنگ فارسی معین ).

(کَ یا کِ ) (حامص. ) پادشاهی، شاهی.
(کِ ) (حامص. ) که بودن، هویت.

پادشاهی، شاهی: کلاه کیی.

که بودن هویت.
مقرون به زمان بودن ٠ لیکن فرق میان اسم و کلمه که اسم دلیل نبود بر کیی آن معنی چنانکه گویی مردم و دوستی ٠ و اما کلمه دلیل بود بر معنی و کیی آن معنی چنانک گویی (( بزد ) ) که دلیل بود بر زدن و بر آنکه اندر زمان گذشته بود ٠

که بودن، کِی هستی، هویت.
شاهی، پادشاهی، کئی.

💡 شهر پتروپاولوفسک-کامچاتسکیی خواهرخواندهٔ آنالاسکا، آلاسکا هست.

💡 سرمایهٔ هر نیکیی زمان است هر چند که بد مهر و بی‌امان است

💡 سؤال را لب حسرت گشود و گفت کیی سرود حیدره‌ام شیر حق بشیر بشر

💡 گاه در خاک خرابات به جان بازنهاد خاکیی را که ازین خاک شود خاک‌پرست

💡 کنون آنک گفت او ز شیر ژیان یکی تاج و تخت کیی بر میان

💡 گه تن به بازی سرکشد ضحاکیی خنجر کشد از گاو رایت برکشد چون کاویان سبحانه