ورغ

ورغ. [ وَ ] ( اِ ) بند آب باشد که پیش سیل بندند. بندی که از چوب و علف و خاک و گل در پیش رودخانه ها بندند. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ):
آب هرچه کمترک نیرو کند
بند و ورغ سست و پوده بفکند.رودکی.دل برد و مرا نیز به مردم نشمرد
گفتار چه سود است که ورغ آب ببرد.فرخی.به پیشش بر از چوب ورغی ببند
چو بستی ز ریگش نباشد گزند.اسدی.ای وای اگر عون جمال الحق والدین
در پیش چنین سیل حوادث ننهد ورغ.شمس فخری.و به کسر دوم نیز بدین معنی آمده است. || فروغ و روشنی. ( ناظم الاطباء ) ( برهان ). و به کسر حرف ثانی وَرِع هم آمده است. ( برهان ):
گل را چه بوی خیزد از صد گلاب زن
مه را چه ورغ باشد از صد چراغدان.؟ ( از انجمن آرا ).|| راسو. || خندق. ( ناظم الاطباء ).
ورغ. [ وُ رُ ] ( اِ ) وروغ. تیرگی و کدورت. ( برهان ). رجوع به ورغ شود.
ورغ. [ وُ ] ( اِ ) تیرگی و تاریکی. || کدورت خاطر. آشفتگی و آزردگی. ( ناظم الاطباء ).

(وَ رْ ) (اِ. ) سد مانندی ساخته شده از چوب و علف و گِل.
( ~. ) [ ع. ] (اِ. ) فروغ، روشنی.

بندی که از چوب و علف یا سنگ و خاک برای برگرداندن مجرای آب بر روی نهر می بستند: آب هر چه بیشتر نیرو کند / بند ورغ سست بوده بفگند (رودکی: ۵۳۲ ).
فروغ، روشنی: گل را چه گَرد خیزد از ده گلاب زن؟ / مَه را چه ورغ بندد از صد چراغ دان؟ (؟: کلیله ودمنه: ۲۶ ).

( اسم ) فروغ روشنی: گل را چه بوی خیزد ازده گلاب زن. مه را چه ورغ باشد از صد چراغدان. ( رشیدی بدون ذکرنام شاعر )
تیرگی و تاریکی کدورت خاطر

فروغ، روشنی.
سد مانندی ساخته شده از چوب و علف و گِل.

💡 چنان کان برهمن ورا داد پند که از چوب و از خاره ورغی ببند

💡 و رسول(ص) قدحی شیر با زنان داد شب عروسی عایشه رضی الله عنه گفتند، «ما را همی نباید». گفت، «دروغ و گرسنگی به هم جمع مکنید». گفتند، «یا رسول الله این مقدار دروغ بود و دورغ نویسند؟» گفت، «دروغکی نویسند که دروغکی است».

💡 مقصود جمله عالم و محبوب عاشقان مذکورغیر وصف جلال و جمال چیست

💡 دل جمع‌ ‌کن‌، به حاصل اسباب پر مناز گل را حضورغنچه درآغوش دسته نیست

💡 سیم دو دورغه که: بمعنی ملک گیرنده است و یورت قدیم اومعلوم نگشته، از نسل او خیلی عظیم در دشت ترکمانان هست و اسباب ایشان را جنسی جداگانه است که اغلب چابک و توانا باشند نه چندان نازک و زیبا.