هجی

هجی. [ هََ ج ْی ْ ] ( ع مص ) آشکارا و گشاده گردیدن. || در مغاک فرورفتن چشم شتر. ( منتهی الارب ). رجوع به هجوم شود.
هجی. [ هَِ ] ( ع اِمص ) ممال هجا. ( یادداشت به خط مؤلف ). هجو و بدگوئی:
شاعران را خه و احسنت، مدیح
رودکی را خه و احسنت هجی است.شهید بلخی.گاه توبه کردن آمد از مدایح وز هجی
کز هجی بینم زیان و از مدایح سود نی.منوچهری.نکنم خواجه را به شعر هجی
لیک برخوانم آیتی ز نبی.انوری.چه مایه شعر که در مدح منتشر گردد
کریم را به مدیح و لئیم را به هجی.ادیب صابر.چون سخن گوید او ز بهر صلاح
که کند گوش سوی هزل وهجی.ابوالفرج رونی.گر در این مکتب ندانی تو هجی
همچو احمد پری از نور حجی.مولوی.رجوع به هجا و هجو شود.
هجی. [ هَِ جی / هَِ ج ْ جی ] ( از ع، اِمص ) تهجی. ( ناظم الاطباء ). رجوع به هجی کردن شود.
هجی. [ ] ( اِخ ) از دهات نور مازندران بوده است. رجوع به مازندران و استرآباد ص 150 از ترجمه فارسی شود.

هجو، بدگویی: شاعران را خه و احسنت مدیح / رودکی را خه و احسنت هجی ست (شهیدبلخی: شاعران بی دیوان: ۲۸ ).
تقطیع لفظ و بیان کردن حروف آن با حرکات.

(مصدر ) هجی کردن کلمه. حروف و حرکات واعراب آنراجداکردن مثلا بجای (( حسن ) ) بگوییم: (( ح زبرح س زبرس ن ساکن
آشکارا و گشاده گردیدن در مغاک فرو رفتن چشم شتر

💡 نه به جز خاک سیه فرشی به زیر نه به سرشان سایبانی از هجیر

💡 چه مایه ذکر که از شعر منتشر گشته است کریم را به مدیح و لئیم را به هجی

💡 قاضی هجیم (قرن ششم) قصیده ای را در هفتاد و هشت بیت به زبان طبری سروده‌است.

💡 عشق ‌سهرابست‌بر وی حمله‌کم‌کن ای هجیر رود غرقابست در وی باره‌کم ران ای سوار

💡 «چون سخن گوید او ز بهر صلاح که کند گوش سوی هزل و هجی »