غژ

غژ. [ غ َ ] ( اِمص ) نشسته به راه رفتن را گویند چنانکه اطفال و مردمان زمین گیر و شل به راه روند. ( برهان قاطع ). نشسته رفتن بود چنانکه اطفال و مردم مسن و لنگ روند. ( جهانگیری ). در فرهنگ رشیدی و غیاث اللغات و بعض فرهنگهای دیگر امر بغژیدن؛ یعنی به زانو و دست و سرین رفتن کودک آمده است. رجوع به غژیدن شود. || ( ص ) کسی که نشسته راه رود، مانند کودک. || مردم شل و زمین گیر. ( ناظم الاطباء ). || ( نف ) نعت فاعلی مرخم از غژیدن. غژنده. رونده.
- راست غژ؛ راست رو. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ذیل غژیدن ).
- کژغژ؛ کج رو. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ذیل غژیدن ).
غژ. [ غ ِژژ ] ( اِ صوت ) حکایت صوت گلوله تفنگ و امثال آن، گاه شکافتن هوا: غژی کردن.

(غَ ) ۱ - (اِ. ) نشسته راه رفتن مانند اطفال یا معلولین. ۲ - شل. ۳ - فلج، کسی که خود را روی زمین می کشد.

= غژیدن

اسم صوت، صدای گلوله تفنگ ومانند آن هنگام شکافتن هوا
( اسم ) حکایت صوت گلوله تفنگ و مانند آن به هنگام شکافتن هوا.

نشسته راه رفتن مانند اطفال یا معلولین.
شل.
فلج، کسی که خود را روی زمین می‌کشد.

💡 برو تا به بینی که نر اژدها نیابد از این شیر غژمان رها

💡 نترسم ز شیر و ز پیل و نهنگ برآرم ز سوراخ، غژمان پلنگ

💡 گر تو باشی راست ور باشی تو کژ پیشتر می‌غژ بدو واپس مغژ

💡 بدریا دمان چون دلاور نهنگ به کهسار در همچو غژمان پلنگ

💡 بزد برکمر بند داوود جنگ بدانسان که بر گور، غژمان پلنگ

💡 به ناگاه زیدبن ورقا چو باد بدان شیر غژمان کمین برگشاد