سنگ پشت

لغت نامه دهخدا

سنگ پشت. [ س َ پ ُ ] ( اِ مرکب ) جانوری است از دسته خزندگان که آنرا کشف و باخه نیز گویند و به هندی کچهوا نامند. ( غیاث ). کشف. ( فرهنگ رشیدی ). جانوری است معروف که او را لاک پشت و کاسه پشت نیز گویند. ( برهان ). خشک پشت. سلحفاة. ابوالمتجمل. باخه. ظُهرة. حَنفاء. حمسة. انقدان. ( یادداشت مؤلف ):
چو گل کی دهد بار خار درشت
گهر چون صدف کی دهد سنگ پشت.اسدی.در آبگیری دو بط و سنگ پشتی ساکن بودند. ( کلیله و دمنه ). || نوعی از ماهی درم دار. ( برهان ).

فرهنگ فارسی

لاک پشت
جانوری است از دسته خزندگان که آنرا کشف و باخه نیز گویند و بهندی کچهوا نامند.
لاک پشت
سنگ پشت که لاک پشت است

ویکی واژه

لاک پشت.

جمله سازی با سنگ پشت

💡 رهی بر این چنین کوه درشتی به هم پیچیده مار و سنگ پشتی

💡 آواز گیره دار شتر چون بلند شد در حال سنگ پشت بیامد تپان تپان

💡 یکی دست و پا غنچه کرده چو مشت به زیر سپر خفته چون سنگ پشت

💡 هان و هان غافل مشو زین سنگ پشت کو هزاران چون تورا این سنگ کشت

💡 بدید گرز گران سنگ ماه بر کتفش چو سنگ پشت سر اندر کتف کشد هر ماه