آماجگاه

( آماجگاه ) آماجگاه. ( اِ مرکب ) آماج. نشانه گاه:
سرشک دیده برخسار تو فروبارد
هر آنگهی که بر آماجگاه او گذری.عماره.کند به تیر چو زنبورخانه سندان را
اگر نهند بر آماجگاه او سندان.فرخی.زمین هست آماجگاه زمان
نشانه تن ما و چرخش کمان.اسدی.برکند تیر تو زآنسان خاک در آماجگاه
برزگربرکنده پنداری به آماج و کلند.سوزنی.چو خاک آماجگاه تیر گشته.نظامی. || نشانه. || میدانی که در آن نشانه نهند مشق و ورزش تیراندازی را:
واندر آماجگاه راه کند
تیر او اندر آهنین دیوار.فرخی. || آنجا که شیار کنند. زمین شیاریده. || مجازاً، دنیا. ملک. سریر ملک:
چو الب ارسلان جان بجان بخش داد...
بتربت سپردندش از تاجگاه
نه جای نشستن بد آماجگاه.سعدی.

( آماجگاه ) (اِمر. ) ۱ - نشانه گاه. ۲ - میدانی که نشانه را درآن قرار دهند برای تمرین تیراندازی.

( آماجگاه ) آماج خانه، نشانه گاه، جای نشانۀ تیر، میدانی که در آن نشانه بگذارند برای تیراندازی: زمین هست آماجگاه زمان / نشانه تن ما و چرخش کمان (اسدی: ۵۵ ).

( آماجگاه ) ( اسم ) ۱ - جای نشان. تیر نشانه گاه آماج خانه. ۲ - نشانه هدف. ۳ - میدانی که در آن نشانه نهند برای مشق و ورزش تیراندازی. ۴ - آنجا که شیار کنند زمین شیار شده.
آماج خانه: نشانه گاه، جای نشانه تیر، میدانی که در آن نشانه بگذارندبرای تیراندازی

آماجگاه
{butt} [ورزش] پایه یا افزاره ای که هدف برگ بر روی آن نصب می شود

نشانه، نشانه‌گاه، میدانی که نشانه را در آن قرار دهند برای تمرین تیراندازی. هدف، آماجگه.
(قدیم): آماج.

💡 چو شب نزدیک شد کارش بپرداخت نفس آماجگاه تیر خود ساخت

💡 یارب! به خون حلق علی اصغر صغیر کز کینه گشت حنجرش آماجگاه تیر

💡 به تربت سپردندش از تاجگاه نه جای نشستن بد آماجگاه

💡 گه از ثریا آماجگاه تیر نهد گه از شهابی زوبین کشد زروی هوا

💡 تا نشناسد عدو که خصمی چون من داده در آماجگاه ناوک اوجان