سخیف

سخیف. [ س َ ]( ع ص ) مرد کم عقل و سبک. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). مرد تنک خرد. ( مهذب الاسماء ): اعیان درگاه رااین حدیث سخیف نمود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 413 ).
سخیف عقل گمان برد کو همی گوید
خدای ما به جهان در زن و پسر دارد.ناصرخسرو.که هر که رأی ضعیف و عقل سخیف دارد از درجتی عالی برتبتی خامل می گراید. ( کلیله و دمنه ). || ثوب سخیف؛ جامه کم بافت. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). جامه تنک. ( مهذب الاسماء ). جامه اندک ریسمان و تنک بافته شده. ( غیاث ). جامه شل و شلاته. مقابل صفیق ( ریزبافت، قرص، محکم ).

(سَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - ناقص عقل. ۲ - ضعیف. ۳ - پَست.

۱. سست.
۲. سبک.
۳. ضعیف.
۴. ناقص.
۵. سبک عقل.

سست، سبک، ضعیف، ناقص، سبک عقل
( صفت ) ۱ - ناقص عقل کم خرد. ۲ - ضعیف. ۳ - پست دون.
مرد کم عقل و سبک مرد تنک خرد

ناقص عقل، ضعیف، پَست. مرد کم‌عقل و سبک. مرد تنک خرد. سخیف ممکن است به دو کلمه یا بخش سَخ - ئیف قابل تجزیه شود‌.

💡 گردد از رای ناصواب و سخیف خیره بسیار خوار گرد کنیف

💡 سخن سخیف و رکیک آن بود که در پستی وطن به دامن صاحب سخن کند موطن

💡 زانکه نفس ارچه گوهریست شریف کار او باطل است و رای سخیف