تجمش

کلمه‌ی «تجمش» در فارسی به معنای عشق بازی کردن، عشق ورزی کردن و معاشقه است. این واژه نشان‌دهنده رفتار یا عملی است که با محبت و بازیگوشی میان دو نفر، معمولاً در زمینه عشقی یا عاطفی، انجام می‌شود. «تجمش» شامل ابراز محبت، نوازش، بازی‌های عاطفی و لذت بردن از همراهی یکدیگر است و گاه می‌تواند به معنای بازی کردن در معنای کلی نیز به کار رود. این واژه در متون قدیمی و ادبیات فارسی بیشتر دیده می‌شود و در زبان روزمره کمتر کاربرد دارد. «تجمش» به نوعی رفتار انسانی مرتبط با احساسات، گرما و صمیمیت اشاره دارد و بار معنایی مثبت و دوستانه دارد. در ادبیات کلاسیک، گاهی برای توصیف روابط عاشقانه یا شادی‌های ریز و بازیگوشانه از این کلمه استفاده شده است. این واژه می‌تواند شامل معاشرت، شوخی و بازی‌های لطیف با شریک عاطفی باشد. از نظر دستوری، «تجمش» یک اسم است که به فعل یا رفتار مربوط به عشق ورزی و بازی اشاره می‌کند. کاربرد آن در شعر و داستان‌های کهن بیشتر با بار عاطفی و عاشقانه همراه است.

تصویر معنی تجمش

لغت نامه دهخدا

تجمش. [ ت َ ج َم ْ م ُ ] ( ع مص ) از جمش که به فتح است و در منتخب نوشته که جمش بالفتح، ستردن مو. || بازی و عشق ورزیدن به کسی. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). فعل منحوت از جماشی، یعنی کنغالگی. دلربائی. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ):
زآن بلاها بر عزیزان بیش بود
کآن تجمش یار با خوبان فزود.مولوی.آن مهابت قسمت بیگانگان
وآن تجمش دوستان را رایگان.مولوی.همینکه مرد با او تکرمش و تجمش آغاز کرد زن بر فور گفت نخست مادر را بفرست تا در آرایش و تصنع من دست حلیت و زینت یازد. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 112 ). || ( اِ ) آواز باریک. ( غیاث اللغات )( آنندراج ).