Lambeth walk

💡 Choreographers updated the Lambeth walk gently, honoring steps that traveled farther than their neighborhood name.

طراحان رقص، مسیر پیاده‌روی لمبت را به آرامی به‌روزرسانی کردند و به گام‌هایی که دورتر از نام محله‌شان طی می‌کردند، ارج نهادند.

💡 The dance craze called the Lambeth walk once united factory floors and ballrooms, proving joy ignores class boundaries when rhythm insists.

شور و شوق رقصی که پیاده‌روی لمبت نامیده می‌شد، زمانی کف کارخانه‌ها و سالن‌های رقص را به هم پیوند می‌داد و ثابت می‌کرد که شادی، وقتی ریتم پافشاری می‌کند، مرزهای طبقاتی را نادیده می‌گیرد.

💡 And I loved it so much — I was singing “The Lambeth Walk” for weeks.

و من خیلی دوستش داشتم - هفته‌ها داشتم آهنگ «The Lambeth Walk» رو می‌خوندم.

💡 A revival of the Lambeth walk at the festival coaxed grandparents and teenagers into the same happy line.

احیای پیاده‌روی لمبت در جشنواره، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و نوجوانان را به صف شادی مشترکی کشاند.

💡 The first-act closer, “The Lambeth Walk,” is less an ear worm than an ear snake, strangling you in its coil of endlessly repeating choruses.

قطعه‌ی پایانیِ پرده‌ی اول، «پیاده‌روی لمبث»، بیشتر از آنکه یک کرم گوش باشد، یک مار گوش است که شما را در چنبره‌ی تکرار بی‌پایانِ همخوانی‌هایش خفه می‌کند.

💡 "Nobody thought it was odd after dinner if we put on a record and all sang Doing the Lambeth Walk, so music has always been part of her life."

«هیچ‌کس فکر نمی‌کرد عجیب باشد که بعد از شام آهنگی بگذاریم و همگی «Doing the Lambeth Walk» را بخوانیم، بنابراین موسیقی همیشه بخشی از زندگی او بوده است.»