زعیم الدین

لغت نامه دهخدا

زعیم الدین. [ زَ مُدْ دی ] ( اِخ ) یحیی بن عبداﷲبن محمدبن العمر، ابوالفضل زعیم الدین. فاضل و از وجوه اعیان دولت عباسیان بود. وی به سال 570 هَ. ق. در بغداد درگذشت. رجوع به اعلام زرکلی ج 3 ص 1151 شود.

فرهنگ فارسی

یحی بن عبد الله بن محمد بن العمر ابوالفضل زغیم الدین .

فرهنگ اسم ها

اسم: زعیم الدین (پسر) (عربی)
معنی: پیشوا و رهبر دین
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم