پیش جنگ

پیش جنگ. [ ج َ ] ( ص مرکب ) آنکه پیش از دیگران با حریف جنگ کند و منتظر امداد و اعانت نباشد. ( آنندراج ). آنکه در جنگ پیشی کند. آنکه در رزم پیشی گیرد و تقدم جوید. سابق در حرب بر دیگران :
نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ
گرفتش یکی سنگ و شد پیش جنگ.فردوسی.در آن سپه که چو تو میر پیش جنگ بود
اگر ز پیل بترسد برو بود تاوان.فرخی.باری بس است طاقت ما را، ترا که گفت
سر خیل فتنه کن مژه پیش جنگ را.سالک قزوینی ( از آنندراج ).|| آن حصه از لشکر که در مقدمه لشکری بزرگ است سواران پیش جنگ ، که در صف پیشین نبرد واقعند.

۱. آن که پیش از دیگران به دشمن حمله کند، کسی که در نبرد پیشی کند.
۲. سپاهیانی که در صف جلو به سوی مواضع دشمن بروند.

( صفت ) ۱- آنکه پیش از دیگران با حریف جنگ کند و منتظر امداد و اعانت نباشد کسی که در رزم پیشی کند در سپه که چو تو میر پیش جنگ بود اگر ز پیل بترسد برو بود تاوان . ( فرخی ) ۲- آن حصه از لشکر که در مقدم. لشکری بزرگ است سوارانی که در صف پیشین نبرد جای گیرند : با وجود کثرت سپاه و قلت غازیان رزمخواه بمجرد آنکه آواز نفیراز عقب قلب بر آمد و دلاوران پیش جنگ دلیرانه پیش آمدند پای ثبات و قرارشان متزلزل گشته ...