لغت نامه دهخدا
هوت. ( اِخ ) از طوایف ناحیه بمپور بلوچستان و مرکب از یکصد خانوار است. ( از جغرافیای سیاسی کیهان ص 100 ).
هوة. [ هَُ وْ وَ ] ( ع اِ ) زمین پست و مغاک. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). نشیب ژرف.زمین نشیب. ( مهذب الاسماء ). دره. پرتگاه. || مابین آسمان و زمین. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || ( مص ) بر بلندی برآمدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || بلند گردیدن. ( منتهی الارب ). || صدا کردن گوش. ( اقرب الموارد ).