نور اور

( نورآور ) نورآور. [ ن َ / نُو آ وَ ]( اِ ) ظرفی باشد از برنج که آن را مانند دبه روغن سازند. ( آنندراج ) ( برهان قاطع ). ظرفی مانند دبه که ازبرنج سازند. ( از رشیدی ). و رجوع به جهانگیری شود.

( نور آور ) ( اسم ) ظرفی باشد برنجین که آنرا مانند دبه روغن سازند.

💡 فرزند شمس دین عمر آن کز جمال خود چون شمس آسمان فکند نور بر جهان

💡 ظلمت و نور از تو تحیر درند تا تو حقی یا که تو نور حقی

💡 روئی که آفتاب فلک پیش نور او باشد چنانکه کتان در پیش ماهتاب

💡 ای بتو پیدا شده جان و تنم ای ز نور تو شده ره روشنم

💡 بسی ره کردهٔ در پرده نور که اینجا آمدستی از ره دور

💡 تا که آن بو جاذب جانت شود تا که آن بو نور چشمانت شود