فرحه در اصل یک اسم مصدر عربی است که به مفهوم عمیق شادمانی، سرور و شاددلی به کار میرود. این واژه بار معنایی مثبت قویای دارد و به حالت درونیِ وجد و انبساط روحی اشاره میکند که فراتر از یک خرسندی ساده است. در متون کلاسیک لغتشناسی، مانند منتهی الارب و اقرب الموارد، این مفهوم به صورت مترادف با «مسرت» نیز ذکر شده است، که همگی بر جوهر اصلی این واژه یعنی بروز یک شادی پایدار و عمیق تأکید دارند.
علاوه بر معنای مصدری و حالت روانی، فرحه در کاربردی دیگر به عنوان اسم مطلق به معنای مژدگانی یا پاداشی که به شخص بشارتدهنده داده میشود، استفاده شده است. این کاربرد نشاندهنده پیوند معنایی بین دریافت خبر خوش و پاداش مادی یا معنوی است. برای مثال، در جمله مشهور «لَکَ عِندِی فَرْحَةٌ إِن بَشَّرْتَنِی»، منظور این است که «به ازای بشارت تو، جایزهای نزد من برای تو مقرر است»، که اهمیت عنصر خبر خوب در شکلگیری این مفهوم را برجسته میسازد.
