شب دزد

شب دزد. [ ش َ دُ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) دزدشب. ( ناظم الاطباء ). آنکه شبها دزدی کند برخلاف رهزنان و عیارپیشگان که روزها دزدی کنند. ( از آنندراج ).

دزد شب آنکه شبها دزدی کند بر خلاف رهزنان و عیار پیشگان که روز ها دزدی کنند

💡 تاریکی شب دزد را مهتاب باشد در نظر گردد چراغ زیر پا یا راهزن راه غلط

💡 گر به شب دزدی وصل تو بگیرند مرا نیم جانی که مرا هست به تاوان بدهم

💡 در دل شب دزد را جرأت یکی گردد هزار خال او در پرده خط بیشتر دل می برد

💡 وربه بینندت بر چرخ روی گردی ماه نیمه شب دزدی چون روز شود شاهنشاه

💡 گمان مبر که به شب دزد را عسس‌ گیرد که او به خوی بد خویشتن‌ گرفتارست