هنرستان عالی موسیقی

{conservatoire supérieur (fr. )} [موسیقی] مؤسسۀ عالی آموزش موسیقی

شعبۀ موزیک مدرسۀ دارالفنون در ۱۲۹۷ش به وزارت معارف پیوست و «مدرسۀ موزیک» نام گرفت؛ در ۱۳۰۷ش به مدرسۀ موسیقی دولتی، سپس به مدرسۀ موسیقار و در ۱۳۱۳ش به «هنرستان موسیقی» تغییر نام داد و نهایتاً با افزودن یک دورۀ عالی به آن، «هنرستان عالی موسیقی» یا «کنسرواتوار تهران» نام گرفت. تا ۱۳۲۵ش، سال هایی که علینقی وزیری ریاست هنرستان را برعهده داشت، موسیقی ایرانی نیز آن جا تدریس می شد ولی در زمان تصدی دیگران، برنامۀ هنرستان به موسیقی هنری غرب اختصاص یافت. از ۱۳۲۵ش تا زمان پایان فعالیت این هنرستان (بهمن ۱۳۵۷)، برنامۀ کار آن به آموزش موسیقی هنری غرب اختصاص یافت. مدیران این هنرستان از ۱۳۰۰ تا ۱۳۵۷ عبارت اند از غلامرضا مین باشیان (۱۳۰۰ـ۱۳۰۷)، علینقی وزیری (۱۳۰۷ـ۱۳۱۳)، غلامحسین مین باشیان (۱۳۱۳ـ۱۳۲۰)، علینقی وزیری (۱۳۲۰ـ۱۳۲۵)، پرویز محمود (۱۳۲۵ـ۱۳۲۸)، روبیک گریگوریان (۱۳۲۸ـ۱۳۳۱)، حشمت سنجری (۱۳۳۱)، شمس الدین بهبهانی (۱۳۳۱)، بهاءالدین بامشاد (۱۳۳۱ـ۱۳۳۵)، گیتی امیرخسروی (۱۳۳۵ـ۱۳۳۸)، غلامحسین غریب (۱۳۳۹ـ۱۳۵۱)، یوسف یوسف زاده (۱۳۵۱ـ۱۳۵۳)، علی رهبری (۱۳۵۳ـ۱۳۵۵) و قاسم طالب زاده، ابراهیم روحی فر، شریف لطفی (۱۳۵۵ـ۱۳۵۷).

مؤسسۀ عالی آموزش موسیقی.

💡 ابراهیم لطفی در سال ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. نواختن ویلن را از ۱۰ سالگی با تشویق پدرش که خود از شاگردان ویلن ابوالحسن صبا بود در هنرستان عالی موسیقی آغاز کرد.

💡 پس از مدتی علینقی وزیری به ریاست موسیقی کشور، روح اللَّه خالقی معاون موسیقی کشور و اسماعیل زرین‌فر مسئول هنرستان عالی موسیقی منصوب می‌شوند. او ۲ بار در هفته به رادیو می‌رفت و هربار قطعه‌ای تازه ساخته و می‌نواخت. وی در حدود ۴۰۰ قطعه موسیقی ساخته‌است. او طی مأموریتی به مدت ۴ سال عازم مشهد می‌شود و در آنجا نیز کلاس موسیقی تأسیس می‌کند و به تربیت شاگردان مشغول می‌شود.

💡 در سال ۱۳۳۹ به پیشنهاد سِرژ خوتسیف، استاد ویلن هنرستان عالی موسیقی، ابراهیم قنبری‌مهر از سوی اداره هنرهای زیبا برای کارآموزی در کارگاه اتی ین واتلو که در پاریس قرار داشت به فرانسه اعزام شد. او به دلیل مهارت و تجربهٔ فراوان، مستقیماً به دورهٔ مخصوص تعمیرات که مربوط به دورهٔ عالی است راه یافت.

💡 ارفع اطرایی در ۸ تیر سال ۱۳۲۰ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۳۰ به هنرستان موسیقی ملی راه یافت. از جمله استادان او می‌توان به «روح‌الله خالقی»، «حسین صبا»، «مصطفی کمال پورتراب»، «فرامرز پایور» و «محمود کریمی» اشاره نمود. وی در سال ۳۸–۱۳۳۷ تحصیلات آکادمیک خود را در هنرستان عالی موسیقی به پایان رساند. او از شاگردان ممتاز و مورد تأیید استادانی همچون حسین صبا، و فرامرز پایور بوده‌است.